Στη Γ.

Ο Σιδηρόπουλος λέει "στην Κ.", ο Πασχαλίδης λέει "στη Λ.". Εγώ, αν το πάμε με τη σειρά θα έπρεπε να λέω "στη Μ."! Αλλά εντάξει, ο σκοπός δεν είναι ο ίδιος με εκείνο των τραγουδιών.

Στη Γ λοιπόν, που διαβάζει ανελλιπώς αυτό το ιστολόγιο, που ακούει τη διαδικτυακή μου γκρίνια, που δίνει συμβουλές και συνεφέρει "περίεργες" καταστάσεις, ακόμη και απότομα, όπου χρειάζεται. Ευχαριστώ..!

Κοπέλα μου, σου εύχομαι τα καλύτερα, να περάσεις στη σχολή που θέλεις εδώ στα βόρεια και να τα λέμε συχνά και από κοντά. :)

Λοιπόν, καλή η έκπληξη;;

Ξανά.

Ονειρεύομαι ξανά. Ξανά. Αλλά τι; Ότι θα έρθεις; Ότι θα έρθω; Ότι θα μου πεις όσα δεν τολμάς και όσα θέλω να ακούσω; Μήπως ότι θα βρούμε τη γαλήνη, εκεί, στη θάλασσα;;;

Ξανά στο μυαλό μου σκηνές που δε συνέβησαν και ούτε πρόκειται (?) να συμβούν... Όχι. Δεν επιτρέπεται! Ξανά βόλτες, αστεία, γέλια . . . Τόσα πράγματα που θέλω να σου πω, τόσα που περιμένω να μάθω για 'σένα. Και γίνονται! Όλα γίνονται! Εκεί, στο μυαλό μου, εκεί, στη φαντασία μου..πάντα...

Και βρίσκομαι ξανά εδώ, να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά, μπροστά σε βιβλία και σημειώσεις. Ξανά πετάει το μυαλό μου και έρχεται στα μέρη σου . . . Το νιώθεις λίγο άραγε;

Ουφ.. Πάλι ξεχάστηκα με τα όνειρά μου.

Ξύπνα Sally ,έχουμε δουλειά να κάνουμε. Ξύπνα . . . .

..πως  μπορεί αυτό το ψέμα που καίει την καρδιά μου
να σε φέρνει κοντά, στα όνειρά μου..;;

Αγαπημένο μου ιστολόγιο . . .

Κάπου εδώ νομίζω πως μπορώ να πω τους λόγους που με οδήγησαν στη δημιουργία του ιστολογίου.

Και εγώ λοιπόν, όπως και τόοοοσοι άλλοι, έχω προφίλ στο facebook (ναι ναι, κρεμάστε με!). Στο οποίο προφίλ έχω μαζέψει τον κάθε άσχετο και άκυρο από τη σχολή μου ή παλιό συμμαθητή ή απλώς γνωστό, που από ευγένεια και λέγοντας πάντα στον εαυτό σου όταν βλέπεις το αίτημα "εντάξει μωρέ, δεν πειράζει ας τον δεχτώ", τον δέχεσαι.

Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι όμως.. Ρε φίλε, στους διαδρόμους της σχολής δε μου λες ούτε "γεια", στο γυμνάσιο δεν μιλούσαμε γιατί δεν πήγαινε ο ένας τον άλλο κ.ο.κ. Τώρα νομίζεις πως με νοιάζει πολύ που πήγες και με ποιον διακοπές; Ή μήπως νοιάζει εσένα αν πέρασα το μάθημα ή αν είμαι down και ποστάρω κοψοφλέβικα τραγούδια στη σειρά;; (καλά αυτό το τελευταίο αγγίζει και τα όρια του κουτσομπολιού, οπότε ναι, σε νοιάζει να φανταστώ).

Όπως και να 'χει, κοιτάζοντας πίσω τη στιγμή που δημιούργησα το ιστολόγιο ήταν λίγο πριν ξεκινήσει μια αρκετά "παράξενη" και ίσως "δύσκολη" περίοδος της ζωής μου. Συνέβησαν (ή ίσως και να τα προκάλεσα εγώ η ίδια) διάφορα πράγματα στη ζωή μου έπειτα και αυτός εδώ ο χώρος έγινε το τρόπος έκφρασής μου. Κάτι σαν ψυχοθεραπεία για μένα, διέξοδος για σκέψεις και συναισθήματα που δεν ήταν δυνατό (και ίσως ούτε και επιθυμητό!) να εξωτερικευτούν αλλού. Νομίζω επομένως ότι βρήκαν το σπίτι τους. Ή μήπως να πω καλύτερα την παιδική χαρά τους;;

Εδώ, που μπορώ να είμαι Εγώ χωρίς μάσκες και ανεπιθύμητα βλέμματα/αναγνώσματα. (το κεφαλαίο "Ε" δεν έχει σκοπό να δείξει εγωισμό, αλλά τον εαυτό μου και μόνο, χωρίς τις άλλες παραμέτρους, το χρησιμοποιώ για να τονίσω το χαρακτήρα και την οντότητά μου και μόνο.)

Αυτός είναι, λοιπόν, ο λόγος ύπαρξης του ιστολογίου μου.. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας..! :)

Those.

There are times that you are down on your knees.. Times when you just can't pull yourself together and stand up again.. Times when you have to put on this mask again, this smile which , for those who know you, is not able to reach your eyes.. Those eyes that shine once again for all the wrong reasons.. Those reasons you claim that won't halt your way again. Decisions. Those decision you can't keep.. To yourself, to others.. It 's just not fair..! Say it once again, who knows, maybe "fair" might hear you and come over here to find you..

Who knows?

But in the end, what's fair? 

Βράδυ ξανά

Είναι η νύχτα; Είναι η μοναξιά της; Είναι η ησυχία της, που αυτές τις "μικρές ώρες" -όπως τις αποκαλούν- έρχεται σε αντίθεση με τη φωνή των σκέψεών μου; Δεν είμαι σίγουρη, αλλά το βράδυ πάντα με εμπνέει να γράψω εδώ.. Ίσως να είναι που αυτή την ώρα ο καθένας μας κάνει κάτι σαν "απολογισμό" του τύπου  "τι έκανα σήμερα", "τι θα κάνω αύριο", "που πηγαίνει αυτός ο κόσμος" ή "που πάω εγώ μέσα σε αυτόν;" . .

Είναι η ώρα που έρχεσαι αντιμέτωπη με τις σκέψεις σου και με τον εαυτό σου. Αν και μπορεί να φανεί παράξενο σε μερικούς, την περιμένω αυτή την ώρα.. Είναι μια ώρα οικεία για μένα πια.. Τη συνήθισα, μπορώ να πω.. Όχι πλήρως, δεν τα βρίσκουμε πάντα, αλλά υπάρχει και κοινό έδαφος.. Αλλά έτσι δεν είναι όλες οι σχέσεις στη ζωή μας; Έχουμε μια βάση, κάτι συνηθίζουμε, με κάτι συμβιβαζόμαστε και έτσι πορευόμαστε. . .

Και με αυτή τη μελωδία πάω στο κρεβάτι μου.

Καλή σου νύχτα.

Καλή ερώτηση αυτή.

Αυτό το τραγούδι το ανακάλυψα τυχαία.. Αλλά οι στίχοι του με εκφράζουν τόσο που θέλησα να το μοιραστώ.. Εδώ, που δε θα το δεις.. Είπαμε, δε θα ταράξω τον κόσμο σου..

Some day you will turn around and ask me why did I let you go . . . .

Εξίσωση.

Ένα από τα πιο εκνευριστικά πράγματα που δεν αντέχω είναι η αναποφασιστικότητα. Και από αυτή έχω μπόλικη (δυστυχώς!).

Για αυτήν την ανάρτηση, στο μυαλό μου είχα το στίχο της Μποφίλιου (once again! έλα, αφού οι αγάπες είναι αγάπες, δε γίνεται! :$), "..και φυσώ τον καπνό, με μια δόση θυμό, που ποτέ μα ποτέ δεν τελειώνω ό,τι αρχίζω..." και τον άλλο που λέει "..και τραβώ τον καπνό με μια δόση θυμό, που ποτέ δε μπορώ όσα θέλω ν' αρχίσω...". (καλά εντάξει, δεν καπνίζω, αλλά λέμε τώρα).

Τι τραγούδι.! Τι στίχοι..! Πιστεύω πως βρίσκονται κι άλλοι στη θέση μου και μακαρίζω αυτούς που δεν είναι και καταφέρνουν να κάνουν πράξη αυτά που λένε. Αυτά που θέλουν.. Βέβαια, θα μου πεις, στην αρχή είσαι ακόμη, γιατί τα λες αυτά; Ε, τα λέω γιατί πάντα υπάρχουν πράγματα που έχεις στο μυαλό σου και πάντα τα αναβάλεις. Από κάτι απλό όπως είναι το "από αύριο διάβασμα, δίαιτα κ.α." μέχρι πιο σημαντικούς στόχους - αλλά εδώ μπαίνει κι άλλη παράμετρος στην εξίσωση για το τι θεωρεί ο καθένας σημαντικό, κάτι που θα αναλύσω σε άλλη ανάρτηση γιατί τώρα θα ξεφύγω.

Οπότε έχουμε την επιθυμία από τη μια και τα εμπόδια από την άλλη. Εμπόδια; Ναι, εμπόδια. Εμπόδια που είτε τα βάζεις εσύ στον εαυτό σου (μα είμαστε σοβαροί, να σαμποτάρω εμένα;;;) είτε οι άλλοι (έτσι και τους πιάσω αυτούς τους άλλους στα χέρια μου . . .) είτε το περιβάλλον γύρω σου (πως την λένε αυτή τη βλακεία; ότι τα πάντα γίνονται για κάποιο λόγο;; - και αυτό είναι στις wanna be αναρτήσεις). Οκ ως εδώ.. Θέσαμε το πρόβλημα και τα εμπόδια. Από 'κει και πέρα τι κάνεις; Χμμ.. Καλή ερώτηση αυτή.

i) Παλεύεις τα εμπόδια και ελπίζεις (θα πουν οι πιο αισιόδοξοι).

ii) Παλεύεις τα εμπόδια και ανάλογα με την περίπτωση, απογοητεύεσαι. Εκεί μπαίνει η προσωπική σου ταυτότητα. Για πόσο θα τα αντιμάχεσαι και τι είσαι διατεθειμένη να θυσιάσεις. Γιατί οι αγώνες καμιά φορά (αν όχι πάντα) απαιτούν και θυσίες.

iii) Υπάρχει και η τρίτη επιλογή που λέει ότι το αφήνεις στο σύμπαν. Στην τύχη (ή ατυχία) σου. Αυτή κάνει παιχνίδι και εσύ περιμένεις. (Το αναφέρω, γιατί και αυτό γίνεται, δε λέει τυχαία ο σοφός λαός "αν έχεις τύχη, διάβαινε"..!)

Ωραιαααααα (δεν)..! Αλλά θα το παλέψω (γιατί από τύχηηη, άσε), με την ελπίδα να μην είναι και αυτό άλλη μια απόφαση που θα μπει στο ράφι με τις wanna be πράξεις, που θα ξεχαστεί εκεί να φιλοξενεί πάνω της τη σκόνη της λήθης.